2007/Apr/25

เริ่มต้น
ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
ความรักเป็นสิ่งที่เกือบทุกคนคอยเฝ้าตามหา
ความรักเป็นสิ่งที่ทำให้คนมีความหวัง
ความรักเป็นสิ่งที่ทำให้คนมีกำลังใจ
ต่อมา
ความรักเหมือนดาบสองคม
ทั้งให้ความสุขกับเรา
ในขณะเดียวกันก็คอยทิ่มแทงใจของเราให้บอบช้ำ
ให้เสียความรู้สึก
นั่นจึงทำให้คนบางคนไม่อยากมีความรัก
ไม่ต้องการความรัก
ไม่ต้องการที่จะรู้จักกับคำว่า รัก อีก

ริว มิน (Moon Geun-Young) เป็นผู้หญิงตาบอดที่ไม่ต้องการความรัก
ไม่เชื่อมั่นในความรัก
ไม่เปิดโอกาสให้ความรักเข้ามาในจิตใจ
แต่เมื่อมีคนหยิบยื่นความรักที่เหมือนจะงดงาม
ความรักที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน
ความแกร่งของหัวใจก็ค่อยๆอ่อนแอลง
จนความรักนั้นสามารถเข้ามาช่วยให้หัวใจและความรู้สึกของริว มิน
อ่อนโยนลงได้
แต่ยิ่งเปิดรับความรักเข้ามาเท่าไหร่
ก็เหมือนกับได้ทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ริว มินจะรู้หรือไม่ว่าความรักนั้นจะกลับมาทำร้ายเธอ
คนที่ช่วยรักษาหัวใจของริว มินให้อ่อนโยนลง
ในขณะเดียวกันก็ทำร้ายความรู้สึกที่ดีของเธอนั้น
ก็คือ จูเลี่ยน (Kim Ju-Hyeok)
จูเลี่ยนเป็นคนที่ปราศจากความรัก
เพราะเขาเลือกที่จะไม่รัก
หรือเป็นเพราะเขาไม่สามารถรักใครได้
จนกระทั่งมีเหตุจำเป็นที่ทำให้เขา
ต้องให้ความรักกับริว มินในฐานะพี่ชาย
ดูเหมือนว่าริว มินก็รู้อยู่แก่ใจว่าจูเลี่ยนไม่ใช่พี่ชายที่เธอเฝ้ารอคอย
ไม่ใช่คนที่เธอพยายามมองหา
แต่เป็นความรักที่ริว มิน ไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับจากใครมาก่อน
ความรู้สึกนั้นทำให้ริว มิน รู้สึกดีๆมากขึ้น
แต่อย่างที่บอก
ความรักก็สามารถทำร้ายหัวใจของเราได้เช่นกัน
ยิ่งรู้สึกดีเท่าไหร่
ยิ่งเสียความรู้สึกมากขึ้นเท่านั้น
เพราะเหตุนี้จึงพอจะเข้าใจความรู้สึกของริว มินได้ว่า
ทำไมถึงต้องเย็นชากับความรู้สึกของตัวเองขนาดนั้น

love me not เป็นหนังที่ดัดแปลงจากseries ญี่ปุ่น เรื่องForget Love หรือ I Don't Need Love ในปี2003
สำหรับversion ที่เป็นseriesนั้น โดยส่วนตัวยังไม่ได้ดู
สำหรับversionนี้ มีความรู้สึกว่า "เกือบจะ" ในหลายๆฉาก
คือโดยรวมแล้วต้องขอบอกว่า
ไม่ประทับใจเท่าที่หวังไว้(ซึ่งความหวังนี้ แต่ละคนก็มีไม่เท่ากัน)
สิ่งที่ทำให้หนังรอดตายได้ก็คือ Moon Geun-Young
เพราะทุกครั้งที่ออกมาให้เห็นสามารถสร้างความน่าสงสาร
และความน่าเห็นใจในตัว ริว มิน ได้เป็นอย่างดี
บวกกับหน้าตาที่น่ารักอยู่แล้วย่อมได้ใจคนดูได้ไม่ยาก
ส่วนพระเอกนั้นก็ถือว่าโอเค ในเรื่องบทบาท
มีความรู้สึกว่าตัวละคร ริว มิน
เป็นตัวละครที่น่าสงสารจัง
คือนอกจากจะเป็นโรค+ตาบอดแล้ว
ทุกๆคนที่อยู่รอบข้างก็ไม่เคยมอบความรักที่จริงจังและจริงใจกับเธอเลย
มีแต่คนที่เสแสร้งหลอกลวงเธอทั้งนั้น
เพียงเพราะต้องการผลประโยชน์
ซึ่งนั่นก็คือ เงิน นั่นเอง
ลองคิดดู
ถ้ามีคนที่เรารู้สึกว่าพอที่จะพึ่งพาได้บ้าง
เห็นแก่ เงิน มากกว่าเห็นแก่ ความรู้สึกของเรา
คุณจะรู้สึกอย่างไร?
นั่นคงจะเป็นความรู้สึกของ ริว มิน นั่นเอง
มีความรู้สึกว่าถ้าขยายเรื่องนี้ให้เป็นseries
คือ remake เป็น series ไม่ใช่หนัง
คนดูจะสามารถเข้าถึงได้มากกว่านี้
คือ คนดูจะรู้สึกผูกพันกับตัวละคร
รวมถึงตัวละครเองจะผูกพันกันมากกว่านี้
อย่างตัวริว มิน กับ จูเลี่ยน
ถ้าเป็นseries คงจะมีเวลาผูกพันธ์และทำความรู้จักกันมากกว่านี้
ซึ่งมันก็จะทำให้คนดูเชื่อมากกว่านี้ด้วยว่า
ผู้ชายคนนี้กำลังจะเกิดความรู้สึกดีๆกับผู้หญิงคนนี้
ในมุมของคนดูนั้น
รู้สึกว่าจูเลี่ยนยังไม่ได้สร้างความประทับใจอะไรให้กับ ริว มิน เลย
และไม่รู้สึกว่าริว มิน จะมีความรู้สึกดีๆให้กับจูเลี่ยนเลย
แต่ก็เข้าใจว่าด้วยเวลาอันจำกัด
ก็คงจะสามารถถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้เท่าที่เห็นในหนังเท่านั้น
ที่บอกว่ามีความรู้สึก "เกือบจะ" ในหลายๆฉากนั้น
คือฉากที่พยายามทำให้ซึ้ง แต่ก็ไม่ถึงขั้นซึ้ง
ถึงแม้ว่าจะจงใจ แต่ถ้ามันทำให้เราประทับใจได้
นั่นแสดงว่า เรารู้สึกร่วมไปกับมัน
แต่เรื่องนี้ไม่มีฉากไหนที่เข้าขั้นว่า ซึ้ง เลย
อาจจะมีความรู้สึกดีๆ ในตอนจบเท่านั้นที่ยังนับว่าโอเคอยู่
แต่ก็เห็นความพยามยามในหลายๆฉากเหมือนกัน เช่น
ฉากที่พระเอกหลับตาเดินไปในสระว่ายน้ำเพื่อไปหานางเอก
คือ มันรู้สึกว่า เกือบจะ ซึ้ง ก็เท่านั้นเอง
ถึงจะไม่ซึ้งตามสไตล์หนังเกาหลี
แต่อย่างน้อยก็ได้เห็นความพยายามในหลายๆอย่าง
เพื่อที่จะสร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชม
ซึ่งก็ทำให้พอเข้าใจหนังเรื่องนี้ได้
อีกอย่างคือ เรื่องนี้ไม่มีsoundtrack ที่ทำให้ติดหูเลย
ซึ่งนั่นควรจะเป็นจุดเด่นอีก1จุดของหนังเกาหลีมิใช่หรือ?
สรุปว่า
ถ้าคุณชอบ Moon Geun-Young ก็ไปดูได้ เพราะเรื่องนี้ก็ยังน่ารักอยู่
แต่ถ้าคาดหวังกับหนังเกาหลีแท้ๆ ที่ซาบซึ้ง+ตรึงใจ+อิ่มเอมใจ+ประทับใจ
ต้องบอกว่า อาจจะผิดหวังได้
แต่อย่างน้อยการดูหนังเรื่องนี้ก็ทำให้
เราได้เห็นคุณค่าและอิทธิพลของความรู้สึกดีๆ
ที่หลายๆคนเรียกว่า ความรัก ได้เป็นอย่างดี


edit @ 2007/05/31 14:57:31

Comment

Comment:

Tweet


บะหมี่หยกหกก้อน
View full profile