2007/May/25

การเริ่มต้นกับการลงท้ายให้อารมณ์ที่แตกต่างกัน
เมื่อเริ่มต้นเรานับหนึ่ง
เรารู้สึกว่ามันเพิ่งจะ"หนึ่ง"เองหรอ
เรารู้สึกอยากที่จะก้าวไปในขั้นต่อไป
นั่นคือ สอง สาม สี่ และต่อไปเรื่อยๆ
พอมาถึงกลางทางเราย้อนกลับไปดูสิ่งที่ผ่านมา
เรารู้สึกว่านี่มันครึ่งทางแล้วหรอ
นี่เรานับได้ถึง"ห้า"แล้วหรอ
ความรู้สึกหนึ่งดีใจ
เพราะมันใกล้สำเร็จแล้ว
อีกความรู้สึกหนึ่งไม่ดีใจ
เพราะเราใกล้ที่จะไม่ได้นับอะไรต่อไปแล้ว
พอมาถึงปลายทาง
เรารู้สึกใจหาย เศร้า แต่ไม่เสียใจ
ใจหายที่ว่า นี่เรานับถึง"สิบ"แล้วหรอ
นี่มันถึง"จุดสุดท้าย"แล้วหรอ
เราจะไม่สามารถก้าวต่อไปได้อีกแล้วใช่มั้ย
เศร้าที่ว่า เราไม่สามารถย้อนกลับไปสัมผัสกับความรู้สึกต่างๆได้อีกแล้ว
ระหว่างทางที่เราได้ก้าวเดินมานั้น
มีความรู้สึกหลากหลายเกิดขึ้น
ถ้าเราสามารถซึมซับมันได้ระหว่างที่เดินทาง
ความรู้สึกมันจะอยู่กับเราตลอดไป
มันเศร้าที่เราไม่สามารถรู้สึกอะไรได้อีกแล้ว
เพราะการเดินทางนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว
นี่คือ"จุดหมายปลายทาง"ของเราแล้ว
สิ่งที่เหลือคือ"ความทรงจำ"ดีๆ ที่จะอยู่กับเราตลอดไป

ขอบคุณ "พระอาทิตย์" ที่สาดส่องทอแสงแดดในยามเช้าให้เราตื่น
ขอบคุณ "ถนนพระอาทิตย์" ที่เป็นทางให้เราก้าวเดินต่อไปในข้างหน้า
ขอบคุณ "บ้านพระอาทิตย์" ที่ทำให้เราได้เรียนรู้และรับรู้ในสิ่งที่เราไม่เคยรู้
ขอบคุณ "คนที่บ้านพระอาทิตย์" ที่ทำให้บ้านเป็นบ้านมากขึ้น ไม่ใช่เพียงตึกสำหรับการทำงาน
ขอบคุณ "ความรู้สึกของคนที่บ้านพระอาทิตย์" ที่ให้ความรู้สึกดีๆ ที่เราสามารถสัมผัสได้ด้วยใจ
ขอขอบคุณ "พี่ๆที่ชั้น5 ตึกบี" ที่ทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสนุกสนาน เฮฮา ปราศจากความเครียด
ขอขอบคุณ "พี่ๆที่ชั้น5 ตึกบี"(อีกครั้ง) ที่ทำให้เด็กฝึกงานอย่างเรา รู้สึกว่าไม่ได้มาฝึกงาน แต่เป็นการมาเพื่อพบกับประสบการณ์ใหม่ๆที่เราไม่เคยได้รู้มาก่อน และเราสนุกกับมัน

สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกๆความรู้สึกของคนที่นี่ที่มีมาให้ จนทำให้เราสามารถรู้สึกถึงความรู้สึกนั้นได้

ขอบคุณจริงๆ ^_^


edit @ 2007/05/25 15:45:08
edit @ 2007/05/31 14:54:26

Comment

Comment:

Tweet


บะหมี่หยกหกก้อน
View full profile