"บางสิ่งบางอย่างที่เรามองไม่เห็น
ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีตัวตนอยู่
มันอาจจะอยู่รอบๆตัวเราก็ได้
เพียงแต่ว่าเราจะยอมรับมันรึเปล่า"
นั่นเป็นประเด็นหลักของหนังเรื่องนี้
บางครั้งมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
แต่เป็นสิ่งที่เราไม่อยากยอมรับ
เป็นสิ่งที่เราไม่สามารถยอมรับได้
ทำให้เราต้องปฏิเสธความจริง
ความจริงที่เกิดขึ้นจริง
ไม่ใช่ความจริงในแบบที่เราอยากให้เป็น
ความจริงบางอย่างเป็นสิ่งที่โหดร้าย
โหดร้ายเกินกว่าที่จะทำใจยอมรับได้
ทำให้เราต้องคอยโกหกตัวเอง
คอยหลอกตัวเองอยู่เรื่อยไป

บรรยากาศในหนังเรื่องนี้
ออกแนวมืดมัว แบบหลอนๆ
ให้อารมณ์ของความเป็นหนังผีไทยๆได้อย่างดี
มีบางฉากที่ทำให้คนดูสงสัย
เหมือนกับที่"นวล"(ตัวละครเอก)สงสัย
การเดินเรื่องเป็นไปเรื่อยๆ
ค่อยๆเป็นค่อยๆไป
ค่อยๆทำให้รู้อะไรมากขึ้น
จากที่ไม่รู้อะไรก็เริ่มรู้ขึ้น
หนังทำให้คนดูติดตามได้ตลอด
ถึงแม้ว่าจะมีบางตอนที่สามารถเดาได้
เพราะถ้าดูหนังแนวนี้บ่อยๆ
ก็คงเห็นอะไรหลายๆอย่างที่คุ้นเคยในหนังเรื่องอื่นๆ
เช่น ตัวละครใส่ชุดดำ หรือตัวละครที่ทำตัวลึกลับต่างๆ
แต่หนังก็สามารถหักมุมได้หลายชั้นดี
คือหักแล้วยังไม่พอ ยังมีหักอีก
สิ่งที่ชอบที่สุดเมื่อดูจนหนังจบก็คือ
ตอนจบกับตอนเริ่มต้นของหนัง
(spoilเล็กน้อย)
คือต้องดูแล้วจะเข้าใจว่า"มันเป็นคนละตอนเดียวกัน"
สิ่งที่ชอบอีกอย่างคือคำพูดของตัวละครที่พูดว่า
"คิดว่าจะกลับมาอีกมั้ย"
"คงจะกลับมาเรื่อยๆ ถ้ายังไม่ยอมรับความจริง"
ชอบจริงๆ
คือฟังแล้วรู้สึกว่า
มันคือประเด็นทั้งหมดของหนัง
และก็เป็นการเล่าเรื่องทั้งหมดของหนังเลยทีเดียว
ชอบประเด็นเกี่ยวกับการยอมรับ
การยอมรับความจริง
การหลอกตัวเองอยู่เรื่อยไป
เราจะไม่สามารถหลุดพ้นจากโลกแห่งการหลอกลวง(ตัวเอง)
ตราบใดที่เรายังไม่สามารถยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริงได้
แต่เมื่อใดที่เราสามารถทำใจยอมรับมันได้แล้ว
เมื่อนั้นเราก็จะหลุดพ้นจากวงเวียนของเราได้
และเมื่อนั้น"นวล"ก็จะสามารถหยุดและกลับไปในที่ที่เธอควรจะอยู่ได้
ไม่ต้องเดินอยู่ในทางเดินแห่งการหลอกลวงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่อไป

p.s. "โกหกใครก็โกหกได้ แต่โกหกตัวเองไม่ได้หรอก
หรือหากจะโกหก ก็ต้องโกหกต่อไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ไม่มีวันจบสิ้น"

เมื่อนึกถึงsuper hero
เราจะนึกถึงบุคคลที่เป็นคนเหนือคน
บุคคลที่ไม่ได้เป็นเพียงคนธรรมดา
บุคคลที่ใครๆก็อยากเป็น
เพราะคนๆนี้เป็น"คนพิเศษ"
แต่เมื่อ"คนพิเศษ"คนนี้
ไม่ได้มีแค่เพียงด้านที่ดีเท่านั้น
แต่ยังมีอีกด้านที่ซ่อนตัวตนข้างในลึกๆอยู่
แล้วความจริงsuper heroคนนี้เป็นอย่างไรกันแน่
ความจริงข้อนี้ไม่มีใครที่จะบอกได้
นอกจากเจ้าตัวเท่านั้นที่จะรู้ได้

บางครั้งตัวตนอีกด้านหนึ่งที่ไม่มีใครเคยรู้
อาจเป็นตัวตนที่"แท้จริง"ของเรา
หรือ อาจเป็นเพียงตัวตน"ชั่ววูบ"
ที่เราอยากจะเป็นเท่านั้น
อาจเป็นตัวตนที่เราเฝ้าตามหา
ถึงแม้ว่าเราจะรู้ว่า
ตัวตนในแบบนั้นๆ
ไม่ได้เป็นตัวตนที่ดีซักเท่าไหร่ก็ตาม
แต่บางครั้งเมื่อเป็นคนดี มันไม่มีใครเห็น
ก็อาจจะอยากเป็นคนเลว ที่มีคนหันมามองบ้างก็ได้
ซึ่งการเป็น"คนเลว"นี้
ถ้ามันเป็นแค่ชั่ววูบ มันก็คงไม่ได้เลวร้ายซักเท่าไหร่นัก
เพราะอย่างน้อย มันก็ได้สอนให้คนเลวคนนั้นได้เห็นว่า
เป็นคนเลวแล้วมันเป็นยังไง
แต่ถ้าการเป็น"คนเลว"นี้
มันเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
มันคงเป็นสิ่งที่เลวร้ายมาก
เลวร้ายทั้งต่อตัวเราเองและคนรอบๆตัว

spider-man3 ในภาคนี้
super hero ที่เราได้เห็นนั้นก็มีด้านมืดให้เราได้เห็นเหมือนกัน
การดำเนินเรื่องในภาคนี้ก็เป็นไปตามสูตรเหมือนภาคก่อนๆ
เมื่อดูspider-manภาคแรกแล้วดูภาค2 แล้วมาดูภาค3นี้
จะให้ความรู้สึกเดียวกัน
คือดูแล้วรู้เลยว่านี่แหละ spider-man
หนังก็ดูสนุกตามสไตล์หนังsuper hero+actionที่ปนความเป็นdramaอยู่พอสมควร
แถมภาคนี้มีตัวร้าย (ที่อาจจะไม่ร้าย) เพิ่มมากขึ้นอีกด้วย
สรุป นับว่าทำให้คนดูสนุกและติดตามได้ตลอดทั้งเรื่อง
ไม่ผิดหวัง ไม่เสียดายเวลาและค่าตั๋วแน่นอน
เป็นหนังที่เด็กๆดูได้ ผู้ใหญ่ดูดี
เมื่อดูจบแล้ว ลองดูตัวเองแล้วกันว่า
คุณมีด้านมืดเหมือนspider-manหรือเปล่า?

p.s. "No man/woman is worth your tears and the only one who is,
will never make you cry."

การเริ่มต้นกับการลงท้ายให้อารมณ์ที่แตกต่างกัน
เมื่อเริ่มต้นเรานับหนึ่ง
เรารู้สึกว่ามันเพิ่งจะ"หนึ่ง"เองหรอ
เรารู้สึกอยากที่จะก้าวไปในขั้นต่อไป
นั่นคือ สอง สาม สี่ และต่อไปเรื่อยๆ
พอมาถึงกลางทางเราย้อนกลับไปดูสิ่งที่ผ่านมา
เรารู้สึกว่านี่มันครึ่งทางแล้วหรอ
นี่เรานับได้ถึง"ห้า"แล้วหรอ
ความรู้สึกหนึ่งดีใจ
เพราะมันใกล้สำเร็จแล้ว
อีกความรู้สึกหนึ่งไม่ดีใจ
เพราะเราใกล้ที่จะไม่ได้นับอะไรต่อไปแล้ว
พอมาถึงปลายทาง
เรารู้สึกใจหาย เศร้า แต่ไม่เสียใจ
ใจหายที่ว่า นี่เรานับถึง"สิบ"แล้วหรอ
นี่มันถึง"จุดสุดท้าย"แล้วหรอ
เราจะไม่สามารถก้าวต่อไปได้อีกแล้วใช่มั้ย
เศร้าที่ว่า เราไม่สามารถย้อนกลับไปสัมผัสกับความรู้สึกต่างๆได้อีกแล้ว
ระหว่างทางที่เราได้ก้าวเดินมานั้น
มีความรู้สึกหลากหลายเกิดขึ้น
ถ้าเราสามารถซึมซับมันได้ระหว่างที่เดินทาง
ความรู้สึกมันจะอยู่กับเราตลอดไป
มันเศร้าที่เราไม่สามารถรู้สึกอะไรได้อีกแล้ว
เพราะการเดินทางนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว
นี่คือ"จุดหมายปลายทาง"ของเราแล้ว
สิ่งที่เหลือคือ"ความทรงจำ"ดีๆ ที่จะอยู่กับเราตลอดไป

ขอบคุณ "พระอาทิตย์" ที่สาดส่องทอแสงแดดในยามเช้าให้เราตื่น
ขอบคุณ "ถนนพระอาทิตย์" ที่เป็นทางให้เราก้าวเดินต่อไปในข้างหน้า
ขอบคุณ "บ้านพระอาทิตย์" ที่ทำให้เราได้เรียนรู้และรับรู้ในสิ่งที่เราไม่เคยรู้
ขอบคุณ "คนที่บ้านพระอาทิตย์" ที่ทำให้บ้านเป็นบ้านมากขึ้น ไม่ใช่เพียงตึกสำหรับการทำงาน
ขอบคุณ "ความรู้สึกของคนที่บ้านพระอาทิตย์" ที่ให้ความรู้สึกดีๆ ที่เราสามารถสัมผัสได้ด้วยใจ
ขอขอบคุณ "พี่ๆที่ชั้น5 ตึกบี" ที่ทำให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสนุกสนาน เฮฮา ปราศจากความเครียด
ขอขอบคุณ "พี่ๆที่ชั้น5 ตึกบี"(อีกครั้ง) ที่ทำให้เด็กฝึกงานอย่างเรา รู้สึกว่าไม่ได้มาฝึกงาน แต่เป็นการมาเพื่อพบกับประสบการณ์ใหม่ๆที่เราไม่เคยได้รู้มาก่อน และเราสนุกกับมัน

สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกๆความรู้สึกของคนที่นี่ที่มีมาให้ จนทำให้เราสามารถรู้สึกถึงความรู้สึกนั้นได้

ขอบคุณจริงๆ ^_^